My photo
Leith, Edinburgh, United Kingdom
isang bagong manunulat na nahikayat ni Kabayang Kiko (http://www.kwentonikiko.com/) doon sa Qatar at nagpasimula at nagpapatuloy sa pagkatha at lalong nagkaroon ng inspirasyon sa pagsulat doon sa malayo at magandang lugar ng Scotland... - isang OFW na nangangarap din - isang Administrador - mahilig mag volunteer - mahilig sa sports (Cycling, badminton, volleyball, running, bowling, etc) - loves to cook - likes gardening - and wants to learn more

Thursday, 7 July 2011

PATAWAD

by Nepthali Paraiso 19/6/2011
Isang bagay ang aking nakita, na hindi maganda
Magbiro sa twina, ngunit nakakasakit na pala
Hindi ko kasi alintana, at akala ko ay Masaya
Hindi pala lahat ng tao, kumakagatsa biro mo

Kaya’t ang aking bibitawan, patawad sa tanan
Hiling kong kapatawaran, iyong pakinggan
Hindi na uulitin sa mga taong nasasaktan
Hangad ko ay kapayapaan tayo ay magkaunawaan

Kayo’y aking mga kaibigan, dito sa ibang bayan
Wag po tayong mag-aaway kundi laging magtulungan
At kung may nasabi mang di magandang nabitawan
Inyo nga po akong sabihan at ng aking malaman

Hindi mawawala, minsan tayong makapagsalita
Mga nabitawang nasabi, akala nati’y tama
At sa pagtalikod natin di mo alintana
Galit ng damdamin, sa kapwa mo’y nag-iigting

Mabuting pakikisama, hangad ko sa twina
Walang inggitan, magandang pagtitinginan
Malayo man tayo sa bansang pinanggalingan
Iisa pa ring pamilya, nagtutulungan, nagkakaisa

ALON

by Nepthali Paraiso 13/6/11 10:00pm


Tunay ngang mahirap, magtrabaho sa dagat
Kalaban ay alon, sa ibat-ibang panahon
Itong aking kasama, hirap na hirap na
At nagkakandasuka, dahil hindi na makaya

At sa aking pagmasid, akin ngang nabatid
Tulad din ng buhay, dagat man may ibat-ibang kulay
Magandang pagmasdan kung payapa ang karagatan
Ngunit sabi ng iba, “boring” naman sa kanila

Kay lungkot daw tingnan, mapayapang karagatan
Ngunit sa aking pakiramdam, dala nito ay kapayapaan
At tuwing nangangalit ang karagatan, alon ay naglalakihan
Hampas dito hampas doon, ang tao man ay ganoon

At sa gabing mapanglaw, alon ay naglalakihan
Hindi magandang panahon, aming nararanasan
Hindi ako makatulog, ang barko ay umiindayog
Ayon sa “weather forecast” bukas pa matatapos

Dito sa aking kinatatayuan, dama ko ang kalamigan
Maitim na ulap sa kalangitan, nangangalit na alon sa karagatan
Akin ring natatanaw mula sa kalayuan
Isang barko ring tulad naming, pareho rin ang nararanasan

Bakit hindi ko nadala itong aking camera
Makunan ng larawan, itong alon sa karagatan
Namumuti ang kapaligiran, sa hampas nyang walang liban
Ito nga ang kalaban, ng mga nagtatrabahong seaman

Ito nga ba ang kapalit? Ng malaking kita at saglit?
Kontratang kay bilis, tunay na hindi nakakainip
Depende nga rin sa trabaho, o sa kursong natapos mo
O masasabi ring kapalaran? O akda sa ‘yong buhay

Tuesday, 5 July 2011

Pasasalamat

June 5, 2011 Nepthali Paraiso

Salamat, salamat, sa biyayang natanggap
Kahit nakakainip, trabaho’y saglit saglit
Di ko malaman, kung ano pa ang sisimulan
Trabaho’y kay gaan, sapat sapat ang bayaran

Damdamin ko’y nag-uumapaw, sa biyaya mong laan
Hindi ko malaman, kung paano kita pasasalamatan
Kaya naman sa mga lingkod mo’y, puso’y kay gaan
Basta sa kanilang pangangailangan, handa kong tulungan

Minsan mo nga akong dinala, sa paglilingkod na walang kita
Sa pinansyal ay wala na, butas butas pa ang bulsa
Kaya naman sa isipan, ang trabaho’y gawing paraan
Magsuporta sa gawain, mga lingkod mo ay pagpalain

Patuloy mo ngang pagpalain, lingkod mong giliw
Marami pang ministeryo, sa isip ko ay narito
Matupad ang nais ko, sa habag at awa mo
Magsilbing patotoo, sa mga nakapaligid na tao

Sa Banal na Aklat, na iyong sinulat
Natagpuan sa Genesis, pangako mong kay nais
Pagpapala sa lugar, na iyon ngang pinagdalhan
Kaya’t kita’y papapurihan, magpakailan-kailan man


ANG IYONG PALATANDAAN

June 5, 2011 Nepthali Paraiso

Salamat, salamat, sa biyayang natanggap
Kahit nakakainip, trabaho’y saglit saglit
Di ko malaman, kung ano pa ang sisimulan
Trabaho’y kay gaan, sapat sapat ang bayaran

Damdamin ko’y nag-uumapaw, sa biyaya mong laan
Hindi ko malaman, kung paano kita pasasalamatan
Kaya naman sa mga lingkod mo’y, puso’y kay gaan
Basta sa kanilang pangangailangan, handa kong tulungan

Minsan mo nga akong dinala, sa paglilingkod na walang kita
Sa pinansyal ay wala na, butas butas pa ang bulsa
Kaya naman sa isipan, ang trabaho’y gawing paraan
Magsuporta sa gawain, mga lingkod mo ay pagpalain

Patuloy mo ngang pagpalain, lingkod mong giliw
Marami pang ministeryo, sa isip ko ay narito
Matupad ang nais ko, sa habag at awa mo
Magsilbing patotoo, sa mga nakapaligid na tao

Sa Banal na Aklat, na iyong sinulat
Natagpuan sa Genesis, pangako mong kay nais
Pagpapala sa lugar, na iyon ngang pinagdalhan
Kaya’t kita’y papapurihan, magpakailan-kailan man


DAKILA KA DIOS AMA

created on 29 May 2011 Nepthali Paraiso

Dios na dakila, Amang mapagpala
Pagpupuri sa ‘Yo sa lahat ng ginawa mo
Sa lahat ng bagay, na ginawa mo sa aking buhay
Tunay na aking isasaysay habang ako’y nabubuhay

Kung ako ay nagkamali man, pag-ibig moy maasahan
‘Di mo ako tinatalikuran, at patuloy mong sinusubaybayan
Sa lahat ng aking lakad, presensya mo’y walang katulad
At sa mga kapahamakan ako’y Iyong pinoprotektahan

Marami man akong kaibigan, sa ‘Yo’y walang makakapantay
Sa mga problemang aking napagdaanan, unawa Mo’y laging laan
‘Di mo ako sinusumbatan tulad ng mga kaibigan
Pagpapatawad mo ay nariyan, sa aking mga kapalaluan

Hindi mo ako hinahayaan madaig ng kalaban
Kaya’t sa puso ko’y nakatatak, Dakila mong pangalan
Sa pamamagitan ng tula, patotoo at pagpapala
Isasaysay at ilalahad, sa mga mambabasa’y ihahayag

Bakit nga ba sab pag-iisa, don ko lamang naipadarama
Dahil ba malayo? Sa mga kaibigan at pamilya?
Ito nga ba ang dahil sa mga karamihan
Na sa pag-iisa lamang, magagagawa ang maraming bagay

Patuloy na karunungan, pagpapala at kalakasan
Itong aking kahilingan, nawa’y patuloy mong ibigay
Upang  mabatid nila, Dios na aking sinasamba
Mapagpala, mapagbiyaya, makapangyarihan at Dakila



Friday, 8 April 2011

A bitter-sweet reunion with Mang Ed Fabian

Sa buhay ng tao darating at darating ang araw na muli tayong haharap sa ating Manlilikha, kung ito may bunga ng sakit, ng aksidente, ng biglaang pagkamatay or any circumstances na syang daan upang tayo'y humarap sa Dios... nakakalungkot man isipin but at some point, si Steph ay, tulad ng dati ay iniisip ang mga kasamahan, mga kaibigan, mga taong naging bahagi ng ating buhay don sa Qatar specifically sa project natin sa QGX2 and thru CTJV ay nagkakilala tayo, nagkasama, may halakhakan, may lungkot, may alitan but sa pagdaan ng panahon natuto tayong makisama ng tama, nakilala natin ang bawat isa bilang mga kaibigan... 

Naging kabahagi, kasama, ka trabaho natin si kuya Ed Fabian during those times sa Qatargas, thru the silentheroes2006@yahoogroups.com ay nagkaroon tayo ng pagbabalitaan after ng ating mga terms don sa Middle East. Ang iba sa atin ay isang taon, dalawa, tatlo o higit pa depende sa pangangailangan ng kompanya.   Minsan na rin nating nabasa nga ang tungkol kay Mang Ed nong sya ay nagsimulang makaranas ng ganong sakit at natulungan sa pamamagitan ng pitak na ito ang muling pagdadamayan... at tulad din ng nasirang Dr. Balhon ay nalaman natin ang mga pangyayari... Hindi pa rin matatawaran ang pagkakaibigan, ang pagkakakilala at tulad ng mga darating na panahon ay isa isa tayong kukunin ng Maykapal at sana ay hindi lang malaman ang lungkot ng buhay ngunit yong kasayahan na mulilng mabuhay sa pagbabalitaan at maganda nga kung ang mga planong naibahagi sa inyo ay masaya nating pagtulungan at pagsamahan...  bukas, makalawa at susunod pang mga araw ay siguro nga madadalaw ko na rin sina Steph at Norman don sa kanilang lugar sa Pasig... may mga planong muling  magkikita at makilala ang bawat miyembro ng kani-kanilang pamilya at magkakilanlan din tulad ng nangyari sa atin sa Gitnang Silangan...

Masarap alalahanin ang mga masasayang bagay ngunit minsan kailangan mangyari ang ganitong bagay upang may ipaalala sa atin ang Diyos...  na hindi lang kayo magsama-sama sa mapait na karanasan at magkita kita sa isang burol… but hanggat tayo'y buhay pa at may lakas ay makita ung patuloy na pagkakaibigan even without work and money... hindi lang naman pera o work ang makapagpapasaya sa isang taong may sensiridad at palakaibigan but yung legacy na iniwan mo sa iyong naging kaibigan... nakilala ka, bilang isang ikaw... bilang kaibigan... bilang karamay... bilang isang OFW na naging kabahagi don sa Kabilang Dagat para magtrabaho...

Mabuhay kayo!

Wednesday, 30 March 2011

KAPALARAN NGA BA ANG SINAPIT?

Based on the flight of 3 Filipinos that sentenced to Death in China by Paul Paradise


Malimit nating marinig ang mga ganito, “ang kapalarang sinapit…” “ang kanyang naging kapalaran…” “yan ang itinakdang kapalaran…”  Ano nga ba ang ibig sabihin nito… ito nga ba talaga ang itinakda? O tayo ang gumagawa ng ating kapalaran?....

Bago ang lahat narito ang ilang pahayag ng mga taong aking nakapanayam at itago po natin sila sa ibang pangalan.  Ang aking naging katanungan sa kanila ay, “Ano po ang inyong masasabi sa tatlong (3) pinoy na hinatulan ng kamatayan sa China?”

“i think we should always be responsible with all the things we are doing, in their case, they were convicted based on evidence, so meaning, they are guilty! what we can do is just to pray that they will repent before the execution . kc if the govt. will work hard to save the 3 of them, what about the others who were wrongfully accused but still languishing in jail, unfair di ba?
 Kasi  if the govt. will work hard to save the 3 of them, what about the others who were wrongfully accused but still languishing in jail, unfair di ba? Basta, we should not do anything that will wreck our reputation and always be on the right side of the law to avoid these bad consequences!”  - Teacher Tess of PSD Qatar
“...dpt lng yun. para di na dumami pa ang gagawa ng gnung klaseng trabaho.  Matagal na nilang Gawain un e. Alam ni credo un kasi un ang work nya.  Magpuslit ng droga sa ibang bansa… nataon lang sa china sya nahuli… and besides paano pagbibigyan ung tatlo e 300+ pinoy pa nakapila sa kanila na bibitayin… “ Atty. Ganda

“ It’s their destine… panggising sa mga pinoy na may muwang at walang muwang. Yan ang batas sa China wala tayong magagawa… Lets just pray for the soul of the 3 pinoys. ..” Jadey Arellano – Doha, Qatar

“tungkol naman sa drugs e, sa akin buti na yon para mabawasan ang mga addict.” – Marilou, Recruiter

“Wala tayong magagawa… kung may kasalanan man sila o wla, kasi sa ibang bansa nangyari e. Condolence na lang sa mga naulila…”  Alex of Bacoor Cavite

“Lesson learned. Batas sa China un e. Wala tayong magagawa. Hindi kasi sanay ang mga pinoy sa strict implementation ng batas. Sa atin kasi maluwag lahat. Kaya kung ganyang pagkakataon yari talaga ang pinoy.Tik of Singapore

China has their own set of laws as the Philippines, if the crime is proven beyond reasonable doubts, they will execute them our govt has done whatever they can as VP Binay does, so be it.  So we learned the Lesson! Sa ating mga kababayan, don’t trust anybody, even your own brother and sister will betray you, trust only the one Up Above (Amen)”… Arnel of Ilocos Norte

I would say, as a human I pity them... China, like the other country has a law and they are imposing it accordingly... the Phils. Knows it yet our Govt tried to favor from them, but they failed.. not because China is a barbarian or has a hard heart, it simply because they need to impose the law to show that they are really mean it.. based on their testimony, they fail to do what is right, like double checking the bags before they go and use it or refusing the offer, its hard to say their condition but the fact that they carry drugs and they know it and they know that it is illegal.. and has a death penalty” - Arthur of Qatar

“wala na silang pagkakataon para magsisi at ituwid ang pagkakamali”Vanessa of Pasig

Base sa ating nakalap na mga pahayag, nagpapatunay lang na tayo ang nakaka alam ng ating mga ginagawa at tayo ang gumagawa ng ating kapalaran o masasabing destiny...  sa ating pagkabata naririnig na natin ang mga salitang, “... maging mabuting mamamayan”  sa pag-aaral natin tinuturuan na tayo ng kabutihang asal, at sa ating pagsimba (siguro naman pumapasok ka sa simbahan) naririnig natin ang mga sermong minsan tumutusok sa kaibuturan ng ating puso at nasasaktan tayo dahil tama ang sinasabi ng Pare o Pastor... mahirap nga bang magpakabuti?  Minsan masakit ding pakinggan ang putak ng putak mong magulang na ang hangad ay mapasa-ayos ang iyong buhay na hirap na hirap na sila sa kanilang pagta trabaho para lang tayo makapag-aral at pagdating ng panahon ay maging isang masunurin, mabuti at kagalang-galang na mamamayan ng ating bansa... ang tanong sino ba ang nagkulang? Tapos sa huli sisihin mo ang gobyerno sa kapalarang sinapit mo?  

We are responsible on all our actions... minsan at malimit nga na lagi na lang nating naiisip na, “Nasa huli ang pagsisisi..”  hindi ba pwede sa una o hanggang sa gitna!  Hangga’t maaga pa at pwede pang makawala sa desisyon at aksyon na ating ginagawa?  Pwede bang ikilkil mo sa utak mo na hindi laging pera ang pagbabatayan mo ng iyong ginagawa!  Kasi mahirap ang buhay at kahit patalim ay kailangang kapitan...   na ginagawa mo ito para sa iyong pamilya... haller, ang gumawa ng mali para sa kinabukasan nila?  Tama ba un?  Talaga bang hindi natin maawat  ang mga taong gumagawa ng masama? Ang mga manloloko at napaloloko?  Kapalit ang perang kikitain?  Ang kaisipan na minsan mo lang gagawin at pagdaka’y parang isang bagay na hinahanap mo na at palagiang gawain na... nakalusot na sa una, pangalawa, pangatlo at maraming beses...

Hindi nga ba talaga sanay DAW ang mga pinoy sa strict implementation?  Hmmm may punto ang isang kababayan... ningas kugon nating masasabi ang mga batas na minsan ay nawawala at hindi na ginagamit... just want to share some insights dito sa kalalabas na batas sa pampublikong sasakyan na mga jeep saying, “NO SMOKING” sticker from LTFRB na nakadikit sa salamin at sa loob ng jeep.  Isang beses nagsalita ako sa jeepney driver na, “Mama nakalagay na po sa unahan nyo na No Smoking,” tinapon ang sigarilyo.  Isang beses ulit, “Mama bawal na po ang manigarilyo sa pampasehong jeep” salamat tinapon nya ung sigarilyo nya. Pangatlo, pang-apat at panglima, “Mama di ba bawal na po magsigarilyo at meron nga pong NO SMOKING sa harapan nyo” ang sabi sa akin, “Daig nyo pa pulis sa sobrang higpit nyo ah, eto ang pamasahe mo bumaba ka na lang,” “hindi ako bababa dito ang sinasabi ko lang ay sundin ang nakalagay na sticker sa harapan nyo, otherwise sirain nyo yan at alisin, para hindi kayo masita” hays nakahanap ata ako ng kaaway... simula noon ayoko ka nag sawa na ko sa paninita ng nagsisigarilyo... kasi naman itong mga traffic enforcer hindi rin naman nila sinusunod un e... may mga LTFRB bang personnel para manita at manghuli non? Hay nako tuloy gobyerno na ang nasisisi sa mga ganitong batas na hindi naman nila pinanatili... at paano pananatilihin hindi naman ako pulis para lagi na lang manita...

Gusto ko ung banner ni Mayor Lim ng Manila na nakalagay sa corner ng Quirino at Taft San Andres bukid saying, “THE LAW APPLIES TO ALL OTHERWISE NONE AT ALL”.  Masasabi kaya nating sa paghihigpit ng batas ay isang paraan upang maalis o mabawasan man lang ang mga masasama at maling paraan ng buhay?  At sa pagsunod ba natin sa batas ay paraan upang maging maunlad ang ating bayan?  Sabi ni Pinoy, sa daang matuwid... ano nga ba ang daang matuwid at ang daang mabilis at shortcut?

 Kapalaran na rin ba ng mga pinoy and hindi pag-unlad?  Maraming ahensya ng gobyerno, maraming mga opisina at mga establishment na meron strict policies and regulations, kasama ba tayo sa mga sumusunod upang mapaayos at mapabuti, una tayo sa ating sarili, pangalawa sa ating kapaligiran, pangatlo ang ating bansa at higit sa lahat sa Diyos?  Kailan nga ba tayo susunod sa mga batas? Sa batas trapiko, sa batas ng pamahalaan, sa batas ng ating komunidad? Na walang hangad ay para na rin sa ating kabutihan?  Alam natin sa simula’t simula ang dapat nating gawin upang hindi tayo mapahamak sa ating patutunguhan, mayroon tayong angking talino na dapat gamitin at mga matang nakikita ang tama at mali.  Sino nga ba ang dapat managot sa ating mga aksyon? Gobyerno ba? Magulang natin? Mga teacher natin? Tanong mo sa sarili mo! Sino nga ba?

Sabi ng kanta, “kapalaran di mo man hanapin darating din” at hangad ko lang na kung dumating man ang kapalarang iyon ay isipin mo muna kung tama ba o mali na i-grab mo ang opportunity na yon... at ang kapalaran kung hindi mo man matagpuan e hanapin mo, isipin mong maging matagumpay ka sa lupit ng buhay, magsipag ka, oo nga’t mahirap hindi lahat ng tao e biglang yumaman ikaw ang gumagawa ng sarili mong kapalaran at sa bawat panahon may darating na magandang bukas doon sa katumbas ng pagpapagal mo at pagsasaliksik nito, magandang destinasyon kapalit ng hirap na pinundar mo at tyaga na ginawa mo... doon doon mo lang mapagtatanto na sa kabila ng hirap ay may tagumpay... wag kang magsawa ng gumawa ng kabutihan... wag kang magsawa na patuloy mong harapin ang mga unos at dagyos ng buhay dahil ito’y isang ingredients sa masarap na buhay na darating sa atin... kapalaran o kapalaran ano ang naghihintay...  paano kita tunay na masisilayan...