A bitter-sweet reunion with Mang Ed Fabian

Sa buhay ng tao darating at darating ang araw na muli tayong haharap sa ating Manlilikha, kung ito may bunga ng sakit, ng aksidente, ng biglaang pagkamatay or any circumstances na syang daan upang tayo'y humarap sa Dios... nakakalungkot man isipin but at some point, si Steph ay, tulad ng dati ay iniisip ang mga kasamahan, mga kaibigan, mga taong naging bahagi ng ating buhay don sa Qatar specifically sa project natin sa QGX2 and thru CTJV ay nagkakilala tayo, nagkasama, may halakhakan, may lungkot, may alitan but sa pagdaan ng panahon natuto tayong makisama ng tama, nakilala natin ang bawat isa bilang mga kaibigan... 

Naging kabahagi, kasama, ka trabaho natin si kuya Ed Fabian during those times sa Qatargas, thru the silentheroes2006@yahoogroups.com ay nagkaroon tayo ng pagbabalitaan after ng ating mga terms don sa Middle East. Ang iba sa atin ay isang taon, dalawa, tatlo o higit pa depende sa pangangailangan ng kompanya.   Minsan na rin nating nabasa nga ang tungkol kay Mang Ed nong sya ay nagsimulang makaranas ng ganong sakit at natulungan sa pamamagitan ng pitak na ito ang muling pagdadamayan... at tulad din ng nasirang Dr. Balhon ay nalaman natin ang mga pangyayari... Hindi pa rin matatawaran ang pagkakaibigan, ang pagkakakilala at tulad ng mga darating na panahon ay isa isa tayong kukunin ng Maykapal at sana ay hindi lang malaman ang lungkot ng buhay ngunit yong kasayahan na mulilng mabuhay sa pagbabalitaan at maganda nga kung ang mga planong naibahagi sa inyo ay masaya nating pagtulungan at pagsamahan...  bukas, makalawa at susunod pang mga araw ay siguro nga madadalaw ko na rin sina Steph at Norman don sa kanilang lugar sa Pasig... may mga planong muling  magkikita at makilala ang bawat miyembro ng kani-kanilang pamilya at magkakilanlan din tulad ng nangyari sa atin sa Gitnang Silangan...

Masarap alalahanin ang mga masasayang bagay ngunit minsan kailangan mangyari ang ganitong bagay upang may ipaalala sa atin ang Diyos...  na hindi lang kayo magsama-sama sa mapait na karanasan at magkita kita sa isang burol… but hanggat tayo'y buhay pa at may lakas ay makita ung patuloy na pagkakaibigan even without work and money... hindi lang naman pera o work ang makapagpapasaya sa isang taong may sensiridad at palakaibigan but yung legacy na iniwan mo sa iyong naging kaibigan... nakilala ka, bilang isang ikaw... bilang kaibigan... bilang karamay... bilang isang OFW na naging kabahagi don sa Kabilang Dagat para magtrabaho...

Mabuhay kayo!

KAPALARAN NGA BA ANG SINAPIT?

Based on the flight of 3 Filipinos that sentenced to Death in China by Paul Paradise

Malimit nating marinig ang mga ganito, “ang kapalarang sinapit…” “ang kanyang naging kapalaran…” “yan ang itinakdang kapalaran…”  Ano nga ba ang ibig sabihin nito… ito nga ba talaga ang itinakda? O tayo ang gumagawa ng ating kapalaran?....

Bago ang lahat narito ang ilang pahayag ng mga taong aking nakapanayam at itago po natin sila sa ibang pangalan.  Ang aking naging katanungan sa kanila ay, “Ano po ang inyong masasabi sa tatlong (3) pinoy na hinatulan ng kamatayan sa China?”

“i think we should always be responsible with all the things we are doing, in their case, they were convicted based on evidence, so meaning, they are guilty! what we can do is just to pray that they will repent before the execution . kc if the govt. will work hard to save the 3 of them, what about the others who were wrongfully accused but still languishing in jail, unfair di ba?

 Kasi  if the govt. will work hard to save the 3 of them, what about the others who were wrongfully accused but still languishing in jail, unfair di ba? Basta, we should not do anything that will wreck our reputation and always be on the right side of the law to avoid these bad consequences!”  - Teacher Tess of PSD Qatar

“...dpt lng yun. para di na dumami pa ang gagawa ng gnung klaseng trabaho.  Matagal na nilang Gawain un e. Alam ni credo un kasi un ang work nya.  Magpuslit ng droga sa ibang bansa… nataon lang sa china sya nahuli… and besides paano pagbibigyan ung tatlo e 300+ pinoy pa nakapila sa kanila na bibitayin… “ Atty. Ganda

“ It’s their destine… panggising sa mga pinoy na may muwang at walang muwang. Yan ang batas sa China wala tayong magagawa… Lets just pray for the soul of the 3 pinoys. ..” Jadey Arellano – Doha, Qatar

“tungkol naman sa drugs e, sa akin buti na yon para mabawasan ang mga addict.” – Marilou, Recruiter

“Wala tayong magagawa… kung may kasalanan man sila o wla, kasi sa ibang bansa nangyari e. Condolence na lang sa mga naulila…”  Alex of Bacoor Cavite

“Lesson learned. Batas sa China un e. Wala tayong magagawa. Hindi kasi sanay ang mga pinoy sa strict implementation ng batas. Sa atin kasi maluwag lahat. Kaya kung ganyang pagkakataon yari talaga ang pinoy.” Tik of Singapore

“China has their own set of laws as the Philippines, if the crime is proven beyond reasonable doubts, they will execute them our govt has done whatever they can as VP Binay does, so be it.  So we learned the Lesson! Sa ating mga kababayan, don’t trust anybody, even your own brother and sister will betray you, trust only the one Up Above (Amen)”… Arnel of Ilocos Norte

“I would say, as a human I pity them... China, like the other country has a law and they are imposing it accordingly... the Phils. Knows it yet our Govt tried to favor from them, but they failed.. not because China is a barbarian or has a hard heart, it simply because they need to impose the law to show that they are really mean it.. based on their testimony, they fail to do what is right, like double checking the bags before they go and use it or refusing the offer, its hard to say their condition but the fact that they carry drugs and they know it and they know that it is illegal.. and has a death penalty” - Arthur of Qatar

“wala na silang pagkakataon para magsisi at ituwid ang pagkakamali” – Vanessa of Pasig

Base sa ating nakalap na mga pahayag, nagpapatunay lang na tayo ang nakaka alam ng ating mga ginagawa at tayo ang gumagawa ng ating kapalaran o masasabing destiny...  sa ating pagkabata naririnig na natin ang mga salitang, “... maging mabuting mamamayan”  sa pag-aaral natin tinuturuan na tayo ng kabutihang asal, at sa ating pagsimba (siguro naman pumapasok ka sa simbahan) naririnig natin ang mga sermong minsan tumutusok sa kaibuturan ng ating puso at nasasaktan tayo dahil tama ang sinasabi ng Pare o Pastor... mahirap nga bang magpakabuti?  Minsan masakit ding pakinggan ang putak ng putak mong magulang na ang hangad ay mapasa-ayos ang iyong buhay na hirap na hirap na sila sa kanilang pagta trabaho para lang tayo makapag-aral at pagdating ng panahon ay maging isang masunurin, mabuti at kagalang-galang na mamamayan ng ating bansa... ang tanong sino ba ang nagkulang? Tapos sa huli sisihin mo ang gobyerno sa kapalarang sinapit mo?  

We are responsible on all our actions... minsan at malimit nga na lagi na lang nating naiisip na, “Nasa huli ang pagsisisi..”  hindi ba pwede sa una o hanggang sa gitna!  Hangga’t maaga pa at pwede pang makawala sa desisyon at aksyon na ating ginagawa?  Pwede bang ikilkil mo sa utak mo na hindi laging pera ang pagbabatayan mo ng iyong ginagawa!  Kasi mahirap ang buhay at kahit patalim ay kailangang kapitan...   na ginagawa mo ito para sa iyong pamilya... haller, ang gumawa ng mali para sa kinabukasan nila?  Tama ba un?  Talaga bang hindi natin maawat  ang mga taong gumagawa ng masama? Ang mga manloloko at napaloloko?  Kapalit ang perang kikitain?  Ang kaisipan na minsan mo lang gagawin at pagdaka’y parang isang bagay na hinahanap mo na at palagiang gawain na... nakalusot na sa una, pangalawa, pangatlo at maraming beses...

Hindi nga ba talaga sanay DAW ang mga pinoy sa strict implementation?  Hmmm may punto ang isang kababayan... ningas kugon nating masasabi ang mga batas na minsan ay nawawala at hindi na ginagamit... just want to share some insights dito sa kalalabas na batas sa pampublikong sasakyan na mga jeep saying, “NO SMOKING” sticker from LTFRB na nakadikit sa salamin at sa loob ng jeep.  Isang beses nagsalita ako sa jeepney driver na, “Mama nakalagay na po sa unahan nyo na No Smoking,” tinapon ang sigarilyo.  Isang beses ulit, “Mama bawal na po ang manigarilyo sa pampasehong jeep” salamat tinapon nya ung sigarilyo nya. Pangatlo, pang-apat at panglima, “Mama di ba bawal na po magsigarilyo at meron nga pong NO SMOKING sa harapan nyo” ang sabi sa akin, “Daig nyo pa pulis sa sobrang higpit nyo ah, eto ang pamasahe mo bumaba ka na lang,” “hindi ako bababa dito ang sinasabi ko lang ay sundin ang nakalagay na sticker sa harapan nyo, otherwise sirain nyo yan at alisin, para hindi kayo masita” hays nakahanap ata ako ng kaaway... simula noon ayoko ka nag sawa na ko sa paninita ng nagsisigarilyo... kasi naman itong mga traffic enforcer hindi rin naman nila sinusunod un e... may mga LTFRB bang personnel para manita at manghuli non? Hay nako tuloy gobyerno na ang nasisisi sa mga ganitong batas na hindi naman nila pinanatili... at paano pananatilihin hindi naman ako pulis para lagi na lang manita...

Gusto ko ung banner ni Mayor Lim ng Manila na nakalagay sa corner ng Quirino at Taft San Andres bukid saying, “THE LAW APPLIES TO ALL OTHERWISE NONE AT ALL”.  Masasabi kaya nating sa paghihigpit ng batas ay isang paraan upang maalis o mabawasan man lang ang mga masasama at maling paraan ng buhay?  At sa pagsunod ba natin sa batas ay paraan upang maging maunlad ang ating bayan?  Sabi ni Pinoy, sa daang matuwid... ano nga ba ang daang matuwid at ang daang mabilis at shortcut?

 Kapalaran na rin ba ng mga pinoy and hindi pag-unlad?  Maraming ahensya ng gobyerno, maraming mga opisina at mga establishment na meron strict policies and regulations, kasama ba tayo sa mga sumusunod upang mapaayos at mapabuti, una tayo sa ating sarili, pangalawa sa ating kapaligiran, pangatlo ang ating bansa at higit sa lahat sa Diyos?  Kailan nga ba tayo susunod sa mga batas? Sa batas trapiko, sa batas ng pamahalaan, sa batas ng ating komunidad? Na walang hangad ay para na rin sa ating kabutihan?  Alam natin sa simula’t simula ang dapat nating gawin upang hindi tayo mapahamak sa ating patutunguhan, mayroon tayong angking talino na dapat gamitin at mga matang nakikita ang tama at mali.  Sino nga ba ang dapat managot sa ating mga aksyon? Gobyerno ba? Magulang natin? Mga teacher natin? Tanong mo sa sarili mo! Sino nga ba?

Sabi ng kanta, “kapalaran di mo man hanapin darating din” at hangad ko lang na kung dumating man ang kapalarang iyon ay isipin mo muna kung tama ba o mali na i-grab mo ang opportunity na yon... at ang kapalaran kung hindi mo man matagpuan e hanapin mo, isipin mong maging matagumpay ka sa lupit ng buhay, magsipag ka, oo nga’t mahirap hindi lahat ng tao e biglang yumaman ikaw ang gumagawa ng sarili mong kapalaran at sa bawat panahon may darating na magandang bukas doon sa katumbas ng pagpapagal mo at pagsasaliksik nito, magandang destinasyon kapalit ng hirap na pinundar mo at tyaga na ginawa mo... doon doon mo lang mapagtatanto na sa kabila ng hirap ay may tagumpay... wag kang magsawa ng gumawa ng kabutihan... wag kang magsawa na patuloy mong harapin ang mga unos at dagyos ng buhay dahil ito’y isang ingredients sa masarap na buhay na darating sa atin... kapalaran o kapalaran ano ang naghihintay...  paano kita tunay na masisilayan...

KAYONG AKING INSPIRASYON by Pablo Paraiso

Salamat, salamat mga kaibigan

Na naniniwala sa aking kakayahan

Di man karapat dapat na maging manunulat

Kayo’y naging inspirasyon sa aking pagpapatuloy

Mahirap ngang makalikha ng isang tula

Kung bakit nakakagawa dahil sa inyong paghanga

Talentong ibinigay ng Diyos na may lalang

Kaisipang ibinigay gagamitin sa inyong tanan

Kaya’t mga bagay-bagay, na sa aking kapaligiran

Magiging komentaryo sa pamamagitan ng tula ko

Experiensyang nakukuha sa lahat lahat na

Makatotohanang isasalaysay, o kaya’t pakinggan

Paano kung wala na, kayong mga mambabasa

Sino pang makikinig? sino pang babasa?

May kabuluhan pa ba,  o may kahihinatnan pa

O Kami’y magpapatuloy , dalhin ng hangin sa ibang panahon

Gagawin at gagawin mga tulang sasambitin

Na may pag-ibig, isip at likas na galing

Ito’y para sa inyo aking mga giliw

Inspirasyon ko kayo, Salamat kaibigan ko

ANG AKING HALAMAN by Pablo Paraiso

Ang sabi ng halaman, “Bakit kami pinabayaan?’

Ang sabi ko naman, “Busy lang ang amu-amuhan”
Kaya’t kayo’y aking lilinisin, at laging didiligan

Pagagandahin at muling bubuhayin

Ng ako’y umalis kayo’y napabayaan

Walang tumitingin at sumusulyap lamang

Mga bulaklak nyong, aking laging pinagmamasdan

Ngayon ay nakangatuyot at walang buhay

Wag kayong mag-alala, lagi ng gigising ng maaga

Upang kayo’y makadaupang palad at aking makausap

Didiligan at lilinisan, na parang pamilya lang

At laging sasamahan hanggat ako’y nariyan

 

Pag-ako ay lumisan at muling nangibang bayan

Ipagbibilin ko sa mga kapatid, na kayo’y sulyapan man lang

Wag kayong bibitaw at magtiis minsan

Patuloy na lumago at magbigay kagandahan

Kaya’t hiling kong pasensya sa akin twina

Minsan nakakalimutan na kayo’y tingnan

Kaya’t  bago mag exercise, sa inyo’y susulyap

Sa umagang kay ganda, ang bati ko mga kasama

SAGOT SA KATANUNGAN by Pablo Paraiso

Dios na mapagpala, na sa aki’y nakakaunawa

Batid mo ang lahat, sa Iyo’y walang nakakalingat

Di man ako maunawaan, ng mga tao sa kapaligiran

Ngunit ikaw lamang, ang aking sandigan

Di man dapat gawin, alam kong mali sa ‘Yong paningin

Ako nga sa ‘Yo’y dumalangin, pagsamo ko’y Iyong dinggin

Iniiyak ko nga sa ‘Yo, ang desisyong gagawin

Pagpapatawad Mo sa akin, kapanatagan ng damdamin

Salamat sa mga taong, may concern sa akin

Di man nila maunawaan, pagpipilit wag gawin

Hindi kasi nila alam, ang ugat ng damdamin

Ang mahalaga sa akin, magpatuloy sa gawain

Hindi ko na dapat pang, ulit-ulitin

Mga paghingi ng tawad, at mga sasabihin

Kung ‘di nila maintindihan, ang mga dahilan

Mabuti pang malayo, dalhin mo sa kung saan

Sino ba raw ang Dios ko? Anong tanong bakit ganito

Basta’t kilala kita, at kilala Mo rin ako

Patulo’y mo kong pagpalain, sa aking mga gagawin

Mga plano kong nakabinbin, pagpapatupad Mo’y naisin

Masakit para sa akin, na ikaw ay questionin

Patawad o Dios, masakit man sa damdamin

Mahalaga ngayon sa akin, ang magpatuloy pa rin

Mga pangako mo sa akin, pagpapala ay kakamtin

Kaya’t kita’y papupurihan sa buhay ko magpakailanman

Tulad ng buhay ni Abraham, pagpapala Mo’y kailangan

Pagtitiwala ko sa Iyo, sa kapangyarihan Mong taglay

Hinding-hindi mababago hanggang ako ay nabubuhay

Pagsisiwalat (Part 2 in continuation of Dios ko tulungan...) by Pablo Paraiso

Nakakainis na at kagulat-gulat pa

Mga pangyayaring nakikita ngayon ay nabulgar na

Hindi lang milyon-milyon, ngayon ay bilyon na

Mga kaperahan sa AFP naisawalat na

O Angelo Reyes ano’t nagpakamatay ka?

Dahil ba sa kahihiyan o talagang guilty ka?

Winakasan mo ang buhay mo dahil natatakot ka?

Na pagdusan sa kulungan iyong mga kalokohan?

Si Heidi Mendoza lumabas at nagsalita na

Sa harapan ng camera, katiwalian ibinulgar na

Bakit ngayon lang? O nakonsyensya nga ba?

Itong ginagawa ng mga heneral ng bansa

Bakit nga ba ganon ang may mataas na posisyon

Magician ba sila o tunay na corrupt na

Talagang nakapagtataka kung saan napupunta

Mga kaperahan para sa bayan, nawawaldas kung saan-saan

Kaya Senador Estrada, kami ay saludo at kaisa

Patuloy mong halungkatin, kabulukan sa bayan natin

At ang hangad din namin, sa may sala ay panagutin

Magsilbing aral sa pulitikong may sariling layunin

Nakakalungkot man isipin, itong mga militar natin

Na syang magtatanggol sa atin di mo sukat akalain

Mga perang dumarating kung sa tama ay gamitin

Integridad,  Serbisyo at tapat, tunay na karapat-dapat

Kaya’t patuloy naming dalangin sa Diyos na mahabagin

Malinis ang bansa namin, ang mga tuso’y patalsikin

Pagkatakot sa Diyos at sa tao’y paglilingkod

Upang maging masagana at kapayapaan sa twina

O Dios ko, tulungan mo ang bansa ko... by Pablo Paraiso

Itong ating bansa ano nga ba ang ginagawa

Maraming katiwalian eto nga’t nagbubunyagan

Mula sa militar ano pa ang kahihinatnan

Silang dapat magpasimula ng kapayapaan dapat pa bang pagtiwalaan

Korapsyong inilahad si Rabusang naglahad

Mga pabaon at pangtanggap ng mga heneral na tulad

Milyon milyong kaperahan na dapat may puntahan

Unahin ang mga kagamitan sa hanay ng militar

Mga kapulisan ng bansa nakakatakot na kusa

Silang dapat nagpapasimula ng kapayapaan ng bansa

Paano ka hihingi ng tulong na kusa

Silang mga drug addict mga maniac pa nga

Pagtaas ng bilihin, dagdag pasahe kay Juan

Kawawang mga pobre hindi na sumapat pangangailangan

Karampot na sweldo sa dami ng kaltas ay talo

Sige lang, sige lang tyaga ang kailangan

Kaya’t ang pobreng si Juan patuloy ang buhay

Makipaglaban sa lupit ng buhay

Maging sapat lamang, ang kinikita sa araw-araw

Pantawid gutom, pangangailangan sa ngayon

Kaya’t kabi-kabila mga delubyo sa bansa

Hindi mo mawari kung ano ang mangyayari

Nakakalungkot isipin kung anong gagawin

Umalis ng bansa o magwalang bahala

Dalangin na lamang ang ating kailangan

Pagpapakumbaba sa harap ng Maylikha

Ikalawang Cronica kapitulo Pito talatang walo

Katiwasayan, Kasaganaan, Pagpapalay makakamtan